Vertrouwde roffel

En dan wel graag een beetje zuidwaarts op dit continent, waar de zon schijnt, het nuttigen van spijs en drank een toegewijd feest is en je ook op zondag een krant kunt kopen. Hiermee wil ik geenszins mensen tegen de schenen schoppen die hun caravan met een vaste staplaats frequenteren (ik ben sowieso een voorstander van caravans die niet rijden). Integendeel, dat moet iedereen lekker zelf weten en als je over je vakantiebestemming al verantwoording moet afleggen, dan is de volgende stap dat je dat over de keuze van je motorfiets moet doen en daar zitten we al helemaal niet op te wachten.

Mijn schaarse vakantiedagen zou ik graag voor een deel op de motor doorbrengen, echter door omstandigheden gebonden aan de auto, bleef het opnieuw bij jaloerse blikken naar mensen die het wél voor elkaar hadden en met zichtbaar plezier een bergpas met uitdagend bochtenlabyrint op twee wielen te lijf gingen. Het terras, de verse krant en het uitzicht op de paraderende – wel aangeklede – medemens moesten het gemis aan mijn eigen motor doen vergeten.

De laatste fase van de terugreis werd als een koude douche over ons uitgestort. Nauwelijks konden we een eerste signaal van Radio 1 oppikken of er werd een file van 12km op de A50 gemeld. Verder zagen we in één dag meer grijze wolken dan in twee weken Zuid-Europa.
Op maandagmorgen riep de KNMV-plicht en toen mijn motor van stal werd gehaald veroorzaakte dat een aangenaam gevoel van herkenning. Na een druk op de knop meldden de dansende cilinders zich met hun vertrouwde roffel. Die ingetogen sensatie maakte het leven weer simpel en het einde van de vakantie verteerbaar.
 
Hans van Loozenoord
- pr en communicatie -