Spaanse sportbeleving

In de wegracewereld worden alle eerste violen door Spanjaarden bespeeld: Jorge Lorenzo (MotoGP), Toni Elias (Moto2) en Marc Marquez (125cc) zijn de koplopers in het WK en voor de toekomst hoeft men zich geen zorgen te maken. Marquez is pas zeventien en Lorenzo is met zijn 23 lentes relatief jong voor de zwaarste categorie. Verder worden vier van de zeventien GP’s in hun thuisland verreden, dus aan nationale podia geen gebrek. Zelfs Italië wordt als motorsportnatie door de Spanjolen naar het tweede plan verwezen.

Wat is dat toch met die sportbeleving op het Iberisch schiereiland, waar sprake is van een schier oneindige stroom van talent in alle takken van sport die er toe doen. Zoiets kan alleen gedijen als er een brede maatschappelijke acceptatie van sportbeoefening bestaat. Lijkt het maar zo dat je daar op iedere hoek van de straat een sportveld, zwembad of racecircuit aantreft; tenminste als er nog geen golfbaan ligt? De media, inclusief meerdere nationale sportkranten die zeven keer per week verschijnen, staan bol van de sportinfo en de daaraan gekoppelde sponsors. In commercieel en publicitair opzicht wordt met sportmensen en - evenementen goede sier gemaakt. 

Waar de onderwijsinspectie in Nederland scherp meekijkt als jonge motocrossers  enkele dagen school moeten missen om een EK in het buitenland te rijden, vraag ik me af hoe zoiets in Zuid-Europa functioneert. In een land dat door economen bijna in dezelfde financiële hoek als Griekenland wordt geplaatst, waar een club als Real Madrid al jaren in de donkerrode cijfers zit, gaat het (sportieve) leven gewoon door.
Met zoveel vragen en zo weinig antwoorden blijf ik m’n hoofd breken. Gelukkig is dat in Spanje een prettige bezigheid.

Hans van Loozenoord
- pr en communicatie -