Onbereikbaar en dan?

Maar eigenlijk deug je op dat moment alleen als jouw mobieltje - binnen handbereik op het nachtkastje - naast je hoofd ligt en de volumeknop op 12 staat (beter nog in trilfunctie op het hoofdkussen). Stel je voor dat iemand om 24.00 uur nog een mededeling kwijt moet. De toekomst van het mensdom - vergelijkbaar met het ego van de afzender - zou in direct gevaar komen als je daar niet meteen op reageert.
Eigenlijk moet je leven zo worden ingericht dat je een e-mailtje per ommegaande beantwoordt en de telefoon altijd voor het derde vrolijke signaaltje kunt oppakken. Zelfs in de natte groep van het horecawezen vormen telefonerende mensen geen uitzondering, dus is een mobieltje in het kleinste kamertje privé eveneens een onmisbaar attribuut.
Omstandigheden tellen niet, dus ook op de motor moet je online zijn, minimaal telefonisch. Dat zal lekker wezen! Nee, ik heb geen Bluetooth op de motor en er lopen ook geen draden vanuit mijn helm naar zenders, ontvangers of opladers. En dat komt er allemaal ook niet, want er zijn momenten dat ik niet bereikbaar wil zijn. Met name tijdens het motorrijden dat ik nog altijd als een uiterst prettige bezigheid ervaar. Heerlijk balanceren op twee wielen, de buitenlucht opsnuiven, om je heen kijken en de klep even dicht. De voicemail kan ik na aankomst of tijdens een tussenstop wel beluisteren. Beschouw het maar als een soort persoonlijke vrijheid die in deze communicatief gedegenereerde samenleving bijna als asociaal wordt beschouwd.
Ik kan me voorstellen dat bepaalde beroepsgroepen, zoals motoragenten, koeriers en motards bij grote wielerwedstrijden, wél voortdurend informatie nodig hebben of een boodschap kwijt willen als ze in het zadel zitten. Maar ik kan zonder.
Of zou ik in mijn vakantiehuisje toch een draadloze verbinding kunnen krijgen?

Hans van Loozenoord
- pr en communicatie -