IJspret?

Zo zou de eerste regel van een gedicht van Marsman kunnen luiden en als de dichter motorrijder was geweest, had hij misschien strofe aan een voortploeterende tweewieler kunnen wijden.
Eerder deze maand is de natuur van ons land de hemel in geprezen door alles wat zich op schaatsen voortbeweegt, of daar in alle euforie een begin mee heeft gemaakt. In de berm sloten blijmoedige wandelaars met verlengde satéstokken in unisex-kledij zich bij het gezelschap aan. Landschappen van oude meesters werden aangehaald en jolige weermannen- en vrouwen zongen in Hilversum het hoogste lied.
Regelmatig viel het woord ‘ijspret’, maar voor dat begrip ben ik ongevoelig geworden. Het ijs en de daaraan gekoppelde koude voel ik namelijk wel en dat is waarschijnlijk de reden. Ik zie die motorrijder weer; goed uitgerust met een allweather pak, de handvatverwarming op 10 en met laarzen die een loopgravenoorlog hebben overleefd. Bruingeblakerde vorkpoten vertellen het verhaal van een smerige weg vol pekel en daar is niets romantisch aan. In de laatste week van december was ik zelf nog op twee wielen van de partij, tot de dag dat het wegenzout te royaal werd gestrooid. 
De meeste motorrijders hebben meer met zon, warm weer en schone wegen. Geef ze eens ongelijk, maar heeft ijspret dan niets met motorrijden te maken? Jawel, want echte endurorijders laten zich door een beetje sneeuw niet afschrikken. In Scandinavië rijden ze in groot gezelschap met noppenbanden over een parcours dat door een wit landschap is uitgezet. En dan is er ijsracen, dat niet alleen in Zweden en Finland populair is. Een enthousiaste KNMV-delegatie is zelfs in Saalfelden geweest om samen met de Oostenrijkers een voorronde voor het WK ijsrace te organiseren. De finale van deze spectaculaire sport wordt in maart op de kunstijsbaan van Assen verreden en daar komen duizenden liefhebbers op af. Zo heeft de motorsport haar eigen après-ski.
 
Hans van Loozenoord
- pr en communicatie -